Opgroeien in de stad waar ik ervaren ruimtelijke beperkingen die niet zou worden de typische ervaring van de suburbane kind. Begrijp me niet verkeerd, het was niet iets waarvan ik echt bewust (tot ik bezocht mensen in andere steden) of iets dat ik op geen enkele wijze bij gewoond. Het was gewoon dat ik erg gewend was aan het leven in nauwe fysieke nabijheid van veel mensen tegelijk. We woonden in een appartement gebouw, de kamers waren klein en de badkamers kleiner. Maar ik had ook mijn grootouders op de eerste verdieping van mijn gebouw en de meeste van mijn tantes, ooms, neven en op loopafstand. Dit was de manier waarop het was.

Een van de dingen die ik herinner me het meest over het bezoeken van mijn appartement grootouders '- zoals ik vaak deed op een dagelijkse basis - is dat zij deze prachtige klok grootvader zat in de hoek van de voorkamer. Ik kan me niet voorstellen dat tot op de dag hoe ze die klok in het appartement veel minder gemaakt lijken te zijn een dergelijk harmonieus deel van haar omgeving, maar het leek altijd net alsof het behoorde daar en alleen daar. De grootte van het appartement zeker toegevoegd aan de totale omvang van de staande klok, en in mijn gedachten, het was - en is nog steeds - deze gigantische structuur die mooi was toen het werd stil en ontzagwekkende wanneer het sloeg in het uur.

Vandaag heb ik - net als de vele stadsbewoners die kwam voor mij - gemigreerd naar de voorsteden, waar ik geniet veel meer vloeroppervlak dan ik had kunnen voorstellen bestaan als een kind. En toch ben ik nog steeds gevestigd op wat vertrouwd is, wat maakt mij gelukkig. En zo, bij de aankoop dit huis - dit huis dat verkleind mijn ouderlijk huis en bespot mij met de lege kamers links naar decoreren - ik meteen kocht een staande klok en stak het in mijn voorkamer ter ere van mijn grootouders en ter ere van die dingen die nooit veranderen.